به صورت منطقی سه نوع ارتباط وجود دارد: یک به یک که هر سطر از یک جدول به صفر یا یک سطر از جدول دیگر ربط می شود. یک به چند که هر سطر از یک جدول به صفر، یک یا سطرهای بیشتر در دیگر جداول مربوط می شود و چند به چند که هر سطر در جدول اول به صفر، یک و چندین سطر از جدول دوم مربوط می شود. هر سطر در دومین جدول می تواند به صفر، یک یا سطرهای بیشتر در جدول اول مربوط شود. ارتباطات یک به یک نسبتاً نادر می باشد. آنها اغلب زمانی که یک مجموعه از مشخصات فقط برای مقداری از نمونه های موجودیتها به کار می رود استفاده می گردند. برای مثال، فقط یک زیر مجموعه کوچکی از کارمندان که در شرکت در تیم Softball بازی می کنند. یک طراح پایگاه داده ممکن است همه ویژگیهای تیم Softball را در یک جدول قرار دهد و سپس یک ارتباط یک به یک بین آن و جدول کارمندان ایجاد کند. از طرف دیگر ارتباطات یک به چند کاملاً رایج می باشند. در پایگاه داده نمونه مان، یک ارتباط یک به چند بین جدول Plant Parts وOils ایجاد می گردد. هر سطر موجود در جدول Plant Parts می تواند به صفر، یک یا سطرهای بیشتر در جدول Oils مربوط شود. ارتباط چند به چند همچنین رایج می باشند. برای مثال، یک ارتباط چند به چند بین جدول Properties و جدول oils ایجاد می گردد هر Oil موجود می تواند چندین Properties داشته باشد و هر Properties به چندین oils تخصیص داده می شود. SQL Server مانند دیگر موتورهای پایگاه داده رابطه ای به صورت مدلهای یک به یک و یک به چند به طور مستقیم به یکدیگر مربوط می شوند. اما آن یک نوع ویژه از جدول را که به صورت Junction Table شناخته شده برای تجزیه کردن جداول چند به چند استفاده می کند. یک Junction Table شامل کلیدهای اصلی از جداول در دو طرف ارتباط می باشند. یک ارتباط یک به چند بین جدول Junction و هر جدول اصلی که در شکل 1-7 نشان داده شده ایجاد می گردد.

شناخت ارتباطات

بیشتر پایگاه داده در نظر گرفته می شوند به صورت مدلهایی که در دنیای واقعی وجود دارد که به صورت Problem Space شناخته شده است. در سطح منطقی، شیءها در Problem Space موجودیتها و اجتماع بین آنها می باشد که با هم در ارتباطند. در سطح فیزیکی، SQL Server موجودیتها را به صورت جداول و ارتباط ها به صورت محدودیت کلیدهای خارجی نشان می دهد که کلیدهای خارجی را تعریف می کند.

لزوم مدلسازی

مدلسازی یک سیستم نرم افزاری قبل از ساخت یا نو سازی بسیار ضروری است. همانطور که برای یک ساختمان بزرگ طرح اولیه می سازد. می توان برای سیستمهای نرم افزاری نیز مدل تهیه کرد. مدلهای خوب برای ارتباط افراد در گروههای پروژه با یکدیگر و نیز اطمینان از قوت معماری بسیار ضروری است. همچنین در سیستمهای پیچیده بدلیل آنکه نمی توانیم کل سیستم را یک جا درک کنیم. بهتر است ابتدا انرا مدلسازی کنیم. همانگونه که پیچیدگی سیستمها افزایش می یابد، اهمیت تکنیکهای مدلسازی خوب نیز بیشتر می شود. عوامل متعدد دیگری برای موفقیت پروژه وجود دارد که داشتن یک زبان استاندارد مدلسازی یکی از عوامل ضروری است. یک زبان مدلسازی باید شامل موارد زیر باشد:

· عناصر مدلسازی :که مفاهیم و معانی مدلسازی را بیان می کند.

· علایم: برای بیان عناصر مدلسازی در مدل نیازمند علایم مناسب هستیم. این علایم تعبیر بصری یا تجسمی از عناصر مدلسازی هستند.

· رهنمودها:که مدلساز را برای ترسیم مدل هدایت کند. و اصطلاحات کاربردی را برای او بیان کند. در روبرو شدن با سیستمهای پیچیده تجسم بصری در مدلسازی اهمیت ویژ ه ای می یابد. UML تلاشی است برای تعریف زبان استاندارد مدلسازی که مورد پذیرش همگان قرار گرفته است. UML زبان مدلسازی بصری برای ایجاد سیستمهای شیء گرا و مبتنی بر اجزا(component-Based) می باشد.

متدلوژی:فرایندی ساختار مند برای حل یک مسیله می باشد. که بوسیله مجموعه ای از ابزارها و فنون حمایت می گردد. تعریف دیگر متدلوژی عبارتست از نماد گذاری به اضافه یک روش مدرن و مشخص برای ساخت مدل یا طرح سیستم. پنج نوع متدلوژی در ادبیات تحلیل و طراحی سیستمهای نرم افزاری به خصوص سیستمهای اطلاعاتی وجود دارد.

1)متدلوژی سنتی:متدلوژی سنتی که در ابتدای خلقت کامپیوتر و دنیای نرم افزار تا سالهای چندی حضور داشت. در اصل هیچ روش مشخص و ساختار مندی برای ایجاد یک سیستم نرم افزاری را توصیه نمی کند. و هر کس به تناسب سلیقه اش و بدون هیچ روش مدون و از پیش طراحی شده اقدام به تهیه سیستم مورد نظرش می کرد.

2)متدلوژی فرایند گرا:در اینگونه متدلوژی سیستم به عنوان شبکه ای از فرایند های در حال تعامل توصیف می شود. متدلوزی های ساخت یافته نمونه ای از این متدلوژی است.

3)متدلوژی ساختمان داده:در اینگونه متدلوژی نیز سیستم به عنوان شبکه ای از فرایند های در حال تعامل توصیف می شود. منتها فرایند ها بر حسب ساختارهای داده ای موجود تعریف و سازماندهی می شوند. بدین ترتیب که با وجود تاکید ظاهری بر تلقی سیستم به عنوان مجموعه ای از اشیا (ساختارهای داده ای) از آنها تنها به منظور تعریف و سازماندهی اعمال و فرایند ها بهره گیری می شود و اهمیتی بین ساختارهای داده ای و تاثیرات متقابل آنها بر یکدیگر داده نمی شود. متدلوژی جکسون نمونه بارز این نوع متدلوژی است.

4)متدلوژی مدلسازی اطلاعات:در این متدلوژی سیستم به عنوان مجموعه ای از اشیا داده ای در نظر گرفته می شوند. که از نظر ساختاری با یکدیگر مرتبط هستند. اما تاثیر متقابلی بر همدیگر نمی گذارند. اشیاء داده ای بر خلاف اشیاء درون روش شی گرا رفتار (روش یا عمل) ندارند و هدفشان فقط باز شناسی ساختار های داده ای است.

5)متدلوژی شیء گرا:در متدلوژی شی گرا سیستم به عنوان مجموعه ای از اشیا در نظر گرفته می شود که از نظر ساختاری با یکدیگر مرتبطند(ساختار) و تاثیر متقابلی بر یکدیگر دارند. (رفتار) این متدلوژی در اواسط و انتهای دهه1980 ظهور کرد و از زبانهای برنامه نویسی شی گرا و بوجود آمدن احساس نیاز تحلیل و طراحی بر اساس روش شی گرا شروع گردید. برخی از متدلوژیهای شی گرا که مورد استقبال علاقه مندان قرار گرفت و هم اکنون نیز برخی از آنها کاربرد دارند، عبارتند از :

1. متدلوژِی coad/ Yourdon

2. BON "

3. OSA "

4. Hodge/ Mock "

5. Booch "

6. OMT "

7. "طراحی مبتنی بر مسیولیتها

8. Fusion "